Zmiany hipokampa w depresji

Thomas Frodl i wsp – Hippocampal changes in patients with a first episode of major depression Am J Psychiatry 2002;159:1112
Środkowa część płatów skroniowych, włączając hipokamp i jego połączenia z wieloma ośrodkami korowymi, korą przedczołową, przednimi jądrami wzgórza, ciałami migdałowatymi, jądrami podstawy i podwzgórzem, odgrywa istotną rolę w kontroli czynności emocjonalnych i popędowych. Liczne prace doświadczalne wskazują na hipokamp, jako zasadniczą strukturę w tym układzie – stąd sugestia iż zmiany strukturalne i zaburzenia funkcjonalne w tym obszarze mogą być związane z patogenezą depresji.

Autorzy pracy podjęli próbę oceny metodą wolumetrycznego rezonansu magnetycznego różnic objętości istoty szarej i białej hipokampów u pacjentów z pierwszym rozpoznanym epizodem dużej depresji według DSM-IV, w zestawieniu z osobami zdrowymi. Do badania włączono po 30 osób chorych i odpowiadających im pod względem płci, wieku i wykształcenia zdrowych, stanowiących grupę kontrolną.

Zaobserwowano, iż mężczyźni chorzy na depresję mają istotnie mniejszą objętość istoty szarej i całego hipokampa w porównaniu z grupą kontrolną. Autorzy tłumaczą ten efekt możliwym neuroprotekcyjnym działaniem estrogenów w warunkach silnego stresu u kobiet. Testosteron może działać przeciwnie.

W odniesieniu do obu płci stwierdzono istotne zmniejszenie u osób chorych objętości istoty białej hipokampa. Stanowi ona jedynie 3% całkowitej objętości, składa się z wypustek tworzących projekcje do innych struktur układu limbicznego, zaburzenia jej struktury mogą zatem mieć związek z zaburzeniami poznawczymi i emocjonalnymi. Praca może stanowić punkt wyjścia do dalszych badań doświadczalnych i klinicznych.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2002-07-13