Depresja u chorych internistycznych

Peveler R., Carson A. i Rodin G. – Depression in medical patients BMJ 2002;325:149
WHO szacuje, że do 2020 roku depresja będzie drugą po chorobie niedokrwiennej serca przyczyną chorobowości na świecie. Jedna trzecia chorych hospitalizowanych z różnych przyczyn ma objawy depresji. Ich utrzymywanie się przez co najmniej 2 tygodnie upoważnia do postawienia rozpoznania. Diagnoza wymaga obecności co najmniej jednego z 2 objawów głównych: obniżonego nastroju i/lub utraty zainteresowań oraz zdolności cieszenia się życiem.

Badanie przesiewowe uwzględniające wyżej wymienione objawy główne w 95% przypadków pozwala na identyfikację osób z depresją. Mniej nasilone objawy mogą być leczone przez lekarza rodzinnego. Jeśli chory zdradza myśli samobójcze, lub gdy leczenie inicjujące nie dało efektu, konieczne jest skierowanie do specjalisty.

Lekarze pierwszego kontaktu powinni być zaznajomieni z metodami leczenia depresji, częstym problemem są zbyt małe dawki leków i zbyt krótki czas terapii. Leczenie inicjujące powinno trwać zwykle od 6 do 12 tygodni do uzyskania remisji, jego kontynuacja (konsolidacja remisji) – od 4. do 9. miesiąca, aż do wyzdrowienia, zaś terapia podtrzymująca (zapobieganie nawrotom u chorych z co najmniej dwoma epizodami depresji w ostatnich pięciu latach) – od 10. miesiąca do wielu lat. Dobre efekty daje psychoterapia, ale ocena jej skuteczności u osób z chorobami organicznymi była przedmiotem niewielu badań. U części osób leczenie farmakologiczne poprawia skuteczność psychoterapii.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2002-07-20