Ocena rokowania przed rehabilitacją kardiologiczną

Terence Kavanagh i wsp – Prediction of long-term prognosis in 12 169 men referred for cardiac rehabilitation Circulation 2002;106:666
Rehabilitacja kardiologiczna ma istotne znaczenie w leczeniu choroby wieńcowej. Nie wiadomo jednak jakie są długoterminowe wskaźniki rokownicze u kandydatów do rehabilitacji kardiologicznej. Dane te mogą pomóc w ocenie ryzyka i kwalifikacji do odpowiednio intensywnej prewencji wtórnej.

Analizę tego problemu podjęli badacze z ośrodka rehabilitacji kardiologicznej w Toronto. U ponad 12 tysięcy mężczyzn z udokumentowaną chorobą wieńcową, zakwalifikowanych do rehabilitacji, przeprowadzono standardowe badanie wysiłkowe i zebrano wywiad chorobowy. Obserwację prowadzono średnio przez 8 lat.

Stwierdzono, że najistotniejszym, długoterminowym czynnikiem rokowniczym zgonu sercowego było szczytowe pochłanianie tlenu [VO2 max. (mL/kg/min)]. Chorzy z VO2 max.>22 mieli o 60% niższe ryzyko zgonu od chorych z VO2 max.<15. Autorzy podkreślają, że VO2 max.<15 jest jednym z parametrów rozważanych przy transplantacji serca.

Innymi istotnymi czynnikami niekorzystnego rokowania oprócz niskiej wydolności wysiłkowej, były: palenie papierosów, cukrzyca i przyjmowanie digoksyny. Przewidywane 15-letnie przeżycie chorych z VO2 max.<15 wyniosło 65%. Obliczono, że wyższa o 1 mL/kg/min wartość VO2 max. poprawia rokowanie o 9%.

Badanie potwierdza istotne znaczenie oznaczania VO2 max. w czasie testu wysiłkowego przed rehabilitacją kardiologiczną. Może on służyć jako prosty wskaźnik rokowniczy wskazujący na potrzebę intensywnej prewencji wtórnej, długotrwałej rehabilitacji poprawiającej wydolność fizyczną oraz na konieczność maksymalnej rewaskularyzacji (włącznie z rozważeniem wskazań do transplantacji).

Opracowane na podstawie: Circulation / 2002-08-06