Depresja poporodowa

Katherine L. Wisner, Barbara L. Parry i Catherine M. Piontek – Postpartum depression N Engl J Med 2002;347:194.
W dziale „Clinical Practice” NEJM ukazał się artykuł poglądowy dotyczący depresji poporodowej, rozwijającej się aż u 13% kobiet.

W USA notuje się prawie 4 miliony porodów rocznie, co oznacza, że pół miliona kobiet rocznie cierpi na depresję poporodową. Zgodnie z definicją depresji poporodowej objawy powinny utrzymywać się przez większość dnia, trwać co najmniej dwa tygodnie i pojawić się w ciągu czterech tygodni po porodzie (w badaniach epidemiologicznych przyjmuje się dłuższy przedział czasowy – do trzech miesięcy).

Za główną przyczynę depresji poporodowej uznaje się nie tylko gwałtowny spadek poziomu hormonów u kobiet ze skłonnością do depresji. Czynnikami ryzyka są: ciągła sytuacja stresowa, przebyte epizody depresji i zaburzenia nastroju w wywiadzie rodzinnym.

Depresję poporodową różnicuje się z tzw. baby-blues (objawy osiągają największe nasilenie w 4. dniu i ustępują do 10. dnia po porodzie) oraz z poporodową psychozą dwubiegunową (objawy zwykle pojawiają się w dwa tygodnie po porodzie i przebiegają gwałtownie).

Myśli samobójcze lub dzieciobójcze są bezwzględnym wskazaniem do hospitalizacji. Za leki z wyboru do szybkiego zastosowania po rozpoznaniu depresji poporodowej, także u kobiet karmiących, autorzy uważają inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Początkowo należy stosować połowę zazwyczaj podawanej dawki inicjującej. Dawkowanie zwiększa się stopniowo, rozpoczynając od czwartej doby, do uzyskania remisji. Leczenie powinno się utrzymywać co najmniej przez pół roku po pełnej remisji, aby zapobiec nawrotom (zdarzającym się u 25% kobiet po przebytej uprzednio depresji poporodowej).

Opracowane na podstawie: NEJM / 2002-07-18