Hipoglikemia celowo wywołana przez pacjenta

Linda G. Tolstoi – Factitious Hypoglycemia Medscape Pharmacotheraphy 2002;4
Hipoglikemia może być spowodowana: przedawkowaniem doustnych leków hipoglikemizujących lub insuliny, wyspiakiem trzustki, nadmiernym i przedłużonym wyrzutem insuliny po spożytym posiłku (hipoglikemia reaktywna). Wyodrębnionym zagadnieniem jest hipoglikemia wywołana przez pacjenta celowo, najczęściej wskutek zażycia doustnego leku hipoglikemizującego lub podania insuliny.

Ten problem, u którego podłoża leżą zaburzenia natury psychicznej, spotykany jest u pracowników ochrony zdrowia oraz chorych na cukrzycę i ich krewnych.

Istotny udział w diagnostyce hipoglikemii mają badania biochemiczne. Brak wzrostu stężenia peptydu C świadczy o egzogennie podanej insulinie jako przyczynie niskich stężeń glukozy. Doustne leki przeciwcukrzycowe powodują równoczesny wzrost stężenia peptydu C i insuliny. Podobnie dzieje się w przypadku insulinoma. Celem rozróżnienia tych stanów, niezbędne staje się przeprowadzenie odpowiednich badań toksykologicznych.

Leczenie chorego z tak określoną przyczyną hipoglikemii wymaga, w pierwszej kolejności, zlikwidowania objawów związanych z niskim stężeniem glukozy w surowicy krwi. Często konieczny jest długotrwały wlew roztworu glukozy. W przypadku głębokiej hipoglikemii wskazane jest podanie hydrokortyzonu, a następnie, przy braku powrotu świadomości – mannitolu i deksametazonu. Drugi etap leczenia to właściwe postępowanie psychiatryczne. Rokowanie odległe jest niepewne. W obserwacji kilkuletniej 10 pacjentów z hipoglikemią wywołaną samoistnie, dwu z nich zmarło po przeprowadzonej próbie samobójczej.

Opracowane na podstawie: Medscape Pharmacotheraphy / 2002-05-06