Domowa opieka nad chorymi z niewydolnością serca

Simon Stewart i John D. Horowitz – Home-based intervention in congestive heart failure Circulation 2002;105:2861
Chorzy z przewlekłą niewydolnością serca wymagają intensywnej opieki i edukacji w celu poprawy jakości życia i wyników leczenia. Wykazano, że programy domowych interwencji (DI) po wypisie ze szpitala poprawiały rokowanie w ciągu roku. Długoterminowe znaczenie DI u chorych z niewydolnością serca nie zostało poznane.

Dla jego oceny przeprowadzono 4-letnią obserwację leczenia i powikłań u chorych zrandomizowanych do badania poświęconego DI. Do analizy włączono dane 297 chorych zrandomizowanych w równej liczbie do programu DI i standardowej opieki medycznej.

W ramach programu DI, w pierwszym tygodniu po wypisie ze szpitala wykwalifikowana pielęgniarka przeprowadzała szczegółową analizę czynników ryzyka oraz jednorazowe szkolenie dotyczące objawów choroby i leczenia. Raport był przekazywany lekarzom prowadzącym, a w trakcie obserwacji pielęgniarka pełniła istotną rolę w optymalizacji leczenia i rozwiązywaniu problemów.

W obserwacji długoterminowej, u chorych leczonych w ramach programu DI, stwierdzono mniej zgonów i nie planowanych hospitalizacji (udział w programie był niezależnym czynnikiem rokowniczym i wiązał się z blisko 30% redukcją powikłań i zgonów). W porównaniu do zwykłej opieki, koszty leczenia chorych z programu DI były 2-krotnie niższe (redukcja spowodowana głównie zmniejszeniem kosztów hospitalizacji).

W opinii autorów, wyniki terapeutyczne i ekonomiczne programu uzasadniają jego szerokie zastosowanie u chorych z niewydolnością serca. DI zmniejszają liczbę nieplanowanych hospitalizacji i istotnie poprawiają rokowanie.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2002-06-18