Koncepcja stabilizacji blaszki miażdżycowej

John A. Ambrose i Eulogio E. Martinez – A new paradigm for plaque stabilization Circulation 2002;105:2000
Przyjęta na początku lat 90-tych koncepcja stabilizacji blaszki miażdżycowej tłumaczyła zmniejszenie powikłań wieńcowych w czasie leczenia statynami, bez istotnej regresji miażdżycy w tętnicach. Na podstawie aktualnego stanu wiedzy autorzy artykułu podjęli się próby opracowania nowej definicji stabilizacji blaszki miażdżycowej.

Powinna ona objąć nie tylko blaszki pęknięte, ale również zapobieganie destabilizacji innych blaszek miażdżycowych. Pojęcie blaszki niestabilnej powinno zostać rozszerzone nie tylko na blaszki pękające, ale również na blaszki zagrożone erozją i wykrzepianiem, które odpowiadają za ponad 30% ostrych zespołów wieńcowych.

W rokowaniu krótkoterminowym, po ostrym zespole wieńcowym, najskuteczniejsze jest leczenie angioplastyką wieńcową z wykorzystaniem stentów i inhibitorów GP IIb/IIIa. Postępowanie to wciąż jednak zagrożone jest wysokim ryzykiem restenozy. W badaniu MIRACLE wykazano porównywalną do leczenia inwazyjnego, długoterminową skuteczność wysokich dawek statyn. Wiele badań potwierdziło przeciwzapalne i przeciwzakrzepowe działanie aspiryny. Badania CURE i APRICOT wykazały dodatkową korzyść łączenia aspiryny z klopidogrelem lub doustnym antykoagulantem. Badanie GUSTO IV-ACS nie potwierdziło korzyści z leczenia dożylnym inhibitorem GP IIb/IIIa w strategii zachowawczej.

Nowe założenia stabilizacji blaszki miażdżycowej przy łączeniu leczenia inwazyjnego ze statynami, inhibitorami enzymu konwertującego, beta-blokerami i lekami przeciwpłytkowymi wymagają potwierdzenia w dalszych badaniach z użyciem nowych technik obrazowych.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2002-04-23