Mała depresja

Mark Hyman Rapaport i wsp – A descriptive analysis of minor depression Am J Psychiatry 2002;159:637
Terminem „mała depresja” (minor depression) określa się depresję, której objawy nie osiągają natężenia wystarczającego do rozpoznania depresji dużej. W amerykańskiej klasyfikacji DSM III-R wraz z depresją atypową, mała depresja należała do kategorii: zaburzenie depresyjne nieokreślone.

W nowszym DSM IV mała depresja stanowi potencjalną kategorię diagnostyczną, wymagającą empirycznej atestacji. Proponowana definicja małej depresji zawiera wymóg stwierdzenia co najmniej 2 do 4 objawów kręgu depresyjnego, trwających minimum 2 tygodnie i nie będących objawami kolejnej fazy dużej depresji. W wypadku przedłużania się dolegliwości ponad 2 lata zalecanym terminem stała się dystymia.

Autorzy podjęli próbę ponownego zdefiniowania małej depresji. W celu przeanalizowania objawów charakteryzujących małą depresję utworzono grupę 226 osób, z której po 4 tygodniach podawania placebo do kolejnej fazy badań wybrano 162 osoby.

Ustalono, że mała depresja i wynikająca z niej życiowa niezaradność nie są stanem przemijającym. Tylko w 6,2% przypadków zanotowano ustąpienie objawów; w 2.2 % stwierdzono pogłębienie się objawów w stopniu zmuszającym do zmiany rozpoznania na dużą depresję. Czterotygodniowy okres obserwacji pozwolił zawęzić listę istotnych objawów do smutku, anhedonii, drażliwości, lęku, pesymizmu, trudności, dekoncentracji, zobojętnienia i zmęczenia.

Mała depresja, zdaniem autorów, może występować: 1) niezależnie od wcześniej stwierdzanej dużej depresji; 2) jako mniej nasilona, ale względnie trwała faza dużej depresji; 3) jako stan przejściowy od eutymii do głębszej depresji. W badanej grupie 32% chorych miało rozpoznawaną w przeszłości dużą depresję.

Ostateczną konkluzją przedstawianej pracy jest uznanie obu podstawowych typów depresji za continuum, różniące się natężeniem objawów, a nie za osobne zaburzenia. Jednocześnie autorzy postulują badania skuteczności leczenia małej depresji.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2002-04-15