Cytochrom P 450 a metabolizm leków hipotensyjnych

David A. Flockhart i Jose E. Tanus-Santos – Implications of cytochrome P450 interactions when prescribing medication for hypertension Arch Intern Med 2002;162:405
W codziennej praktyce lekarskiej bardzo często konieczne jest zapisywanie chorym wielu leków. Zwłaszcza chorzy z nadciśnieniem tętniczym zmuszeni są do przyjmowania kilku preparatów hipotensyjnych. Interakcje między lekami, nieraz trudne do przewidzenia, mogą prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. Istnieją doniesienia, iż dziania niepożądane leków są przyczyną 10-17% przyjęć do szpitali z powodów nagłych.

Flockhart i J. Tanus-Santos przedstawiają obecny stan wiedzy o układzie cytochromu P 450, będącego głównym systemem enzymatycznym metabolizującym wiele leków; omawiają także wpływ podstawowych grup leków hipotensyjnych na jego aktywność. Cytochrom P 450 posiada kilkaset izoenzymów, choć istotne znaczenie dla biotransformacji większości leków ma jedynie kilka z nich. Wzajemny wpływ substancji na metabolizm sprowadza się tu do zmian aktywności cytochromu P 450 w organizmie przez pobudzanie jego produkcji, nasilanie lub osłabianie jego rozkładu lub też trwałe łączenie się z nim i blokowanie jego funkcji.

Z leków hipotensyjnych przez cytochrom P 450 rozkładane są głównie beta-blokery oraz blokery kanału wapniowego. Alkohol oraz karbamazepina przyspieszają ich rozkład, natomiast klarytromycyna, ketokonazol, a także substancje zawarte w soku grejpfrutowym, wydłużają ich czas półtrwania. Cytochrom P 450 jest również odpowiedzialny za metabolizm większości blokerów receptora angiotensyny II, nie ma natomiast istotnego znaczenia w rozkładzie ACE-inhibitorów oraz diuretyków.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2002-02-25