Zaburzenia osobowości a skuteczność leczenia depresji

Roger T. Mulder – Personality pathology and treatment outcome in major depression: a review Am J Psychiatry 2002;159:359
Wielu klinicystów uważa, iż współistniejące zaburzenia osobowości są czynnikiem pogarszającym prognozę co do skuteczności leczenia depresji. Próbując odnieść się do tego twierdzenia, autor pracy przeanalizował 50 badań oceniających zmienne osobowościowe w kontekście leczenia zaburzeń depresyjnych.

Pomimo istotnych trudności metodologicznych pojawiających się przy porównaniu danych gromadzonych z użyciem różnych narzędzi diagnostycznych, przegląd publikowanych wyników prowadzi do konkluzji, iż wysoki poziom neurotyczności pogarsza rokowanie w depresji. Należy podkreślić ograniczenia tego uogólnienia: objawy definiujące pojęcie neurotyczności są w znacznej mierze również objawami zespołu depresyjnego, co znajduje potwierdzenie chociażby w skali depresji Hamiltona, często używanej do oceny wyników leczenia. Również trudności w określeniu samych granic pojęcia neurotyczności w znacznej mierze ograniczają jego zastosowanie kliniczne.

Prace poprawne metodologicznie, gdzie obok diagnostyki w kategoriach DSM stosowano ustrukturalizowane wywiady kliniczne i kontrolowane leczenie (farmakologiczne, poznawczo-behawioralne, elektrowstrząsy), wskazują na brak zależności wyników terapii od rozpoznania towarzyszących zaburzeń osobowości. Gorsze rokowanie opisywane w części prac, gdzie nie zakładano ściśle kontrolowanego leczenia, może wynikać z rzadszego stosowania leczenia biologicznego (farmakologicznego i EW) u pacjentów z zaburzeniami osobowości. Można zatem przyjąć, że istotniejsze prognostycznie jest właściwe rozpoznanie i leczenie choroby afektywnej, niż cechy osobowości przedchorobowej.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2002-03-16