Wpływ depresji na śmiertelność po zawale mięśnia sercowego

François Lespérance i wsp. – Five-year risk of cardiac mortality in relation to initial severity and one-year changes in depression symptoms after myocardial infarction. Circulation 105: 1049

Wcześniejsze badania ustaliły związek pomiędzy depresją a zwiększoną śmiertelnością po zawale mięśnia sercowego. Brak jest jednak informacji o zależności pomiędzy natężeniem depresji, zmianą jej nasilenia w czasie a śmiertelnością pozawałową.

Korzystając z kwestionariusza Becka (BDI), autorzy badania ocenili objawy depresji u 896 osób, po raz pierwszy w momencie hospitalizacji z powodu zawału mięśnia sercowego, a następnie po roku. Chorych obserwowano przez 5 lat odnotowując zgony wieńcowe.

Bezpośrednio po zawale serca 23,5% badanych mieściło się w grupie łagodnej depresji (BDI=10-18) a 8,8% umiarkowanej lub ciężkiej (BDI>19). W analizie wieloczynnikowej 5-letnia śmiertelność sercowa była znamiennie wyższa u chorych z depresją – ilorazy szans wynosiły odpowiednio 3.17 i 3.13 dla wspomnianych grup z depresją.

Zmniejszenie nasilenia objawów depresji po roku obserwacji łączyło się ze spadkiem śmiertelności tylko w grupie łagodnej depresji. W pozostałych stopniach nasilenia depresji zmiana natężenia objawów po roku nie wpływała na zmianę ryzyka zgonu wieńcowego.

Nasilenie depresji w trakcie hospitalizacji z powodu zawału mięśnia sercowego pozostaje w ścisłym związku z przeżywalnością po zawale i jest lepszym wskaźnikiem rokowniczym niż nasilenie depresji po roku. Wyniki potwierdzają rokownicze znaczenie depresji po zawale, nie dowodzą jednak związku przyczynowego. Aby go wykazać, niezbędne jest prospektywne badanie łączące powtarzane pomiary nasilenia depresji i założonego mechanizmu patofizjologicznego z rokowaniem.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2002-03-05