Chrapanie jest niezależnym od masy ciała czynnikiem ryzyka cukrzycy

Wael K. Al-Delaimy i wsp – Snoring as a Risk Factor for Type II Diabetes Mellitus: A Prospective Study Am. J. Epidemiol. 2002; 155: 387
Zespół bezdechu nocnego, związany często z chrapaniem, stwierdza się częściej u chorych na cukrzycę niż w populacji ogólnej. Badacze z Harvard School of Public Health analizowali związek pomiędzy chrapaniem a wystąpieniem cukrzycy typu 2.

W ramach kohorty Nurses Health Study badaniem objęto 69 852 pielęgniarki, bez cukrzycy i chorób serca w wieku 40-65 lat w momencie włączenia w 1986 roku. W ciągu 10-letniej obserwacji cukrzycę rozpoznano u 1957 kobiet. Po uwzględnieniu w analizie wieku, wskaźnika masy ciała i innych czynników ryzyka cukrzycy a także zmiennych związanych ze snem, chrapanie okazało się niezależnym czynnikiem rozwoju cukrzycy typu 2. Względne ryzyko wyniosło odpowiednio: RR=1.41 przy chrapaniu okazjonalnym i RR=2.03 przy chrapaniu regularnym.

Wg autorów czynnikiem przyczynowym może być zwiększone stężenie katecholamin wynikające z niedotlenienia i prowadzące do wzrostu insulinooporności.

Opracowane na podstawie: American Journal of Epidemiology / 2002-03-01