Rozpoznawanie depresji u pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej

Jeffrey S.Harman i wsp. – The effect of patient and visit characteristics on diagnosis of depression in primary care. J Fam Pract 2001;50:12.
Częstość depresji wśród pacjentów podstawowej opieki medycznej szacuje się na 12-18%. Celem pracy było określenie jakie czynniki inne niż stan kliniczny pacjenta są związane z prawdopodobieństwem rozpoznania depresji w trakcie wizyty u lekarza pierwszego kontaktu.

Autorzy analizowali dokumentację dostępną w amerykańskim Narodowym Rejestrze Porad Ambulatoryjnych ustalając, że rozpoznanie depresji było stawiane u 2.4% zgłaszających się chorych. Depresję rozpoznawano 40 razy częściej jeśli pacjent sam ją zgłaszał. Łatwiej rozpoznawano depresję jeśli chory wspominał o objawach fizycznych takich jak męczliwość, ogólna słabość, złe samopoczucie, niepokój, zaburzenia apetytu i strata wagi, trudności ze snem, a także gdy pacjent deklarował problemy psychiczne mogące uchodzić za powiązane z obniżonym nastrojem. Należały do nich: nerwowość, lęk i fobie, brak poszanowania zdrowia, problemy z pamięcią, przystosowaniem społecznym i poczuciem tożsamości, samookaleczanie się i wyobrażenia samobójcze.

Prawdopodobieństwo rozpoznania depresji przez lekarza pierwszego kontaktu było o 56% mniejsze w wypadku osób starszych. W ocenie autorów jest to związane z traktowaniem obniżonego nastroju jako cechy starzenia się. Podobnie rzadziej spostrzegano depresję w wypadku zgłaszających się Afroamerykanów (o 37%) oraz pacjentów, za których płaciła opieka społeczna (o 34%). Wizyta, w trakcie której rozpoznawano depresję była o 2.9 minuty dłuższa.

Autorzy zwracają uwagę, że wraz z polepszeniem się jakości diagnostyki wpływ czynników pozamedycznych na rozpoznanie powinien być minimalizowany.

Opracowane na podstawie: The Journal of Family Practice / 2001-12-25