Terapia skojarzona insuliną i poch. sulfonylomocznika. UKPDS 57

Alex Wright i wsp. – Sulfonylurea Inadequacy. Efficacy of addition of insulin over 6 years in patients with type 2 diabetes in the U.K. Prospective Diabetes Study (UKPDS 57) Diabetes Care 2002; 25: 330.
Zastosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych nie zawsze zapewnia optymalną długotrwałą kontrolę glikemii. W ramach badania UKPDS postanowiono ocenić skuteczność dodania insuliny do terapii pochodnymi sulfonylomocznika. Gdy, mimo stosowania maksymalnych dawek tych leków, stężenie glukozy na czczo przekraczało 108 mg% (6 mmol/l), do leczenia dodawano insulinę. Grupę odniesienia stanowili chorzy leczeni od początku samą insuliną.

W ciągu 6 lat obserwacji 53% pacjentów wymagało dodania insuliny do pochodnych sulfonylomocznika. Odnotowano korzystny wpływ takiego połączenia na wyrównanie metaboliczne. Mediana HbA1c w tej grupie była istotnie niższa niż w grupie leczonej samą insuliną: 6,6% vs 7,1%, p=0.066. Również większy odsetek osób wśród leczonych insuliną i pochodnymi sulfonylomocznika osiągał stężenia HbA1c < 7,0% (47% vs 35%, p=0.011). Przyrost masy ciała dotyczył w porównywalnym stopniu obu grup, natomiast ilość epizodów hipoglikemii była istotnie wyższa u osób leczonych samą insuliną: 3,2% v 1,6% w ciągu roku, p=0.017.

Zdaniem autorów, dodanie insuliny do pochodnych sulfonylomocznika, gdy te wykazują oznaki nieskuteczności, poprawia kontrolę glikemii przy niskim ryzyku działań niepożądanych, takich jak przyrost masy ciała i hipoglikemia. W świetle epidemiologicznej analizy wyników UKPDS, redukcja HbA1c o ok. 0.5% w terapii skojarzonej w porównaniu z insulinoterapią powinna wiązać się ze zmniejszeniem częstości powikłań o 11.5%.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2002-02-19