Depresja wieku podeszłego a zapotrzebowanie na stacjonarną opiekę medyczną

Christophe J.Bula i wsp. – Depressive symptoms as predictor of 6-month outcomes and services utilization in elderly medical inpatients. Arch Intern. 2001;161:2609.
Wiele przemawia za traktowaniem depresji jako zaburzenia znacząco wpływającego na pogorszenie stanu somatycznego pacjentów wskutek nasilenia objawów współistniejących schorzeń. Jako hipotetyczny mechanizm tej zależności wykazywany jest wpływ na osłabienie odporności, aktywność neuroendokrynną i autonomiczną oraz układ płytkowy. Depresja wpływa również negatywnie na aktywność prozdrowotną.

Efektem tego jest zwiększenie skłonności do korzystania z zamkniętych form opieki, jak szpital, zakład opiekuńczy czy ośrodek rehabilitacyjny, co znacząco podnosi koszty. Zagadnienia te były tematem pracy autorów szwajcarskich.

Posługując się Geriatric Depression Scale zbadali 401 pacjentów powyżej 75 roku życia (średnia wieku 82.4) i stwierdzili depresję (6 lub > pkt) u 90 osób, co stanowiło 22.4% całej populacji. Wykonano też Mini Mental Test Examination wykazując istnienie zaburzeń funkcji poznawczych u 32.2% pacjentów (MMSE <24pkt). Różnicując depresję od otępienia, co jest istotnym problemem diagnostycznym, analizę powtórzono, wyłączając osoby z MMSE < 16 pkt.

Otrzymane wyniki wykazują, że depresja wiązała się częstszym korzystaniem z zamkniętych form opieki i większą śmiertelnością. Koszt opieki stacjonarnej łącznie z procedurami diagnostycznymi, leczniczymi i rehabilitacyjnymi (w przeliczeniu na dzień obserwacji) był wynosił średnio  175$ dla pacjentów z depresją i 126$ dla pozostałych.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2001-11-13

Dodaj komentarz