Biegunka związana z antybiotykoterapią

John G. Bartlett – Antibiotic-associated diarrhea. NEJM 2002;346:334.
Biegunkę poantybiotykową rozpoznaje się u osób stosujących antybiotyki, pod nieobecność innych, prawdopodobnych przyczyn występowania tego objawu. Jest szczególnie częsta u chorych stosujących amoksycylinę z kwasem klawulanowym (10-25%), ampicylinę (5-10%), cefoksym (15-20%) ale może występować również w trakcie leczenia innymi antybiotykami, z równą częstością przy doustnym i parenteralnym podawaniu leku.

Najczęstszą przyczyną biegunki poantybiotykowej jest Clostridium difficile (10-20% przypadków). Rzadziej, ze stolca izoluje się bakterie Salmonella, Clostridium perfringens, Staphylococcus aureus oraz drożdżaki Candida albicans.

Do czynników ryzyka biegunki spowodowanej przez C. difficile należą: zaawansowany wiek, hospitalizacja i uprzednia ekspozycja na antybiotyki. Typowe, ale nieswoiste dla zakażenia tym drobnoustrojem są: leukocytoza, hypoalbuminemia oraz obecność leukocytów w stolcu. Rzadkim, ale swoistym wykładnikiem zakażenia C. difficile jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego o charakterystycznym obrazie endoskopowym. Największą wartość diagnostyczną ma test na obecność cytotoksyny bakteryjnej w hodowli tkankowej. Z kolei, najczęściej wykorzystuje się badanie na obecność toksyn A i B bakterii metodą immunoenzymatyczną.

Lekiem z wyboru u chorych z biegunką wywołaną przez C. difficile, nie ustępującą po przerwaniu antybiotykoterapii, jest metronidazol. Alternatywę terapeutyczną stanowi wankomycyna. U 20-25% chorych stwierdza się nawrót biegunki. U tych osób, optymalnym postępowaniem jest ponowne zastosowanie wankomycyny, w innym schemacie dawkowania.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2002-01-31

 

Dodaj komentarz