Jak odkryto układ renina-angiotensyna

Nidia Basso i Norberto A. Terragno. – History about the discovery of the renin-angiotensin system. Hypertension 2001;38:1246.
Układ renina-angiotensyna odgrywa wiodącą rolę w kontroli ciśnienia tętniczego. N. Basso i N. Terragno opisują historię odkrycia układu enzymatycznego, który w znacznej mierze pomaga w zrozumieniu patomechanizmu nadciśnienia tętniczego oraz opracowaniu efektywnego leczenia.

Badania nad nadciśnieniem tętniczym stały się możliwe na początku XX wieku, po skonstruowaniu przez Scypiona Riva-Rocci sfigmomanometru rtęciowego i określeniu przez Mikołaja Korotkowa metod pomiaru ciśnienia. Niemal jednocześnie Tigerstedt i Bergman w Szwecji wykazali istnienie podnoszącej ciśnienie substancji, produkowanej w nerkach i nazwali ją reniną.

W 1934 roku Goldblatt opracował eksperymentalny model nadciśnienia, uciskając tętnicę nerkową u psa. Kolejnym krokiem stało się wyizolowanie i określenie mechanizmu działania substancji presyjnych, powstających podczas niedokrwienia nerki. Pod koniec lat 30-tych dwie grupy badaczy: z Uniwersytetu w Buenos Aires pod kierownictwem początkowo B. Honsaya a następnie E. Menendeza, oraz druga z laboratorium w USA, kierowana przez I. Page`a odkryły substancję, znacznie szybciej i silniej działającą od reniny. Ustalono również, że jest ona peptydem, produkowanym w surowicy pod wpływem reniny, która ma charakter enzymu. Otrzymała ona dwie nazwy: hypertensyna i angiotonina.

Obie nazwy funkcjonowały aż do konferencji w Ann Arbor w 1957 r., kiedy to w uznaniu zasług obu grup badawczych stworzono jedną nazwę angiotensyna. Poznanie układu renina-angiotensyna pozostaje do dzisiaj bodaj najważniejszym krokiem w zrozumieniu nadciśnienia tętniczego.

Opracowane na podstawie: Hypertension / 2001-12-16