Czym jest szczęśliwa starość?

Margaret von Faber i wsp. – Successful aging in the oldest old. Arch Intern Med 2001;161:2694.
Postępujące starzenie się populacji zachodniej powoduje, że o problemie szczęśliwej starości mówi się coraz więcej. Wciąż jednak nie wiadomo jak rozumieć to określenie.

Autorzy holenderscy podjęli próbę oceny starości u 599 mieszkańców Leidy (Holandia), w wieku co najmniej 85 lat. W pierwszej części badania, uczestnicy wypełniali kwestionariusz, oceniający ilościowo sprawność fizyczną, socjalną i psychopoznawczą oraz ogólne samopoczucie. Patrząc z perspektywy celów polityki zdrowotnej przyjęto, że szczęśliwa starość jest udziałem tych osób, które uzyskały optymalną punktację we wszystkich zamieszczonych skalach.

W drugim etapie badania, jego uczestnicy wypełniali kwestionariusz jakościowy, dotyczący subiektywnej oceny szczęśliwej starości i perspektyw ludzi starszych. Stwierdzono, że pomimo dobrego ogólnego samopoczucia u 267 z 599 (45%) uczestników, jedynie 13% (79/599) badanych uzyskało optymalną punktację w skalach sprawności fizycznej, socjalnej i psychopoznawczej. Wszystkie arbitralne kryteria szczęśliwej starości spełniło zaledwie 10% uczestników próby.

Z kolei, większość osób, które wypełniały kwestionariusz jakościowy, definiowała szczęśliwą starość nie jako sprawność fizyczną i psychopoznawczą, ale jako umiejętność akceptacji i dostosowywania się do zmian, zachodzących z wiekiem.

Autorzy podkreślają, że szczęśliwa starość jest pojęciem względnym i zależy od wyboru mierzonych parametrów. Akcentowanie sprawności fizycznej jako podstawowego kryterium rozpoznania prowadzi do znacznego ograniczenia liczby osób, w przypadku których można mówić o szczęśliwej starości.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2001-12-10

 

Dodaj komentarz